اثبات ضرورت امامت :

از ابوبصير نقل شده كه گفت : درباره آيه اولواالامر از امام صادق (ع) سوال كردم.
فرمود : در شأن على بن ابى طالب و حسن و حسين نازل شده است.
عرض كردم : مردم مى گويند چرا قرآن كريم، على و اهل بيتش (ع) را بنام معرفى نكرده است ؟
فـرمود : به ايشان بگوى : آيـه نماز كه نازل شد اسمى از سه ركعت و چهار ركعت نبرد و اين رسول خدا (ص) بود كــه آن را بــراى مـــردم تـفسير كرد ، همچنين آيات زكات و حج و ... ، اين آيه را هــم مـى بايست پـيـامبر اكرم (ص) براى مردم تفسير كند و او چنين فرمود : «من كنت مولاه فعلى مولاه» ؛ و نيز فرمود : «اوصيكم بكتاب الله و اهــل بيتى فــانـى سالت الله عـزوجـل ائن يفرق بينهما حـتـى يورد هما على الحوض فاعطانى ذلك» ؛ «يعنى شــما را سفارش مى كنم به ملازمت كتاب خدا و اهل بيتم، همانا از خداى عزوجل درخواست كردم كه ميان قرآن و اهل بيتم جدايى نيندازد تا در حوض كوثر ايشان را بر مــن وارد سـازد و خــداى متعال درخواست مرا اجابت كرد.»
و نيز فرمود : «لا تعلموهم فانهم ائعلم منكم، انهم لن يخرجوكمو من باب هدى و لن يدخلوكم فى باب ضلال»
یعنى : در مـقـام تعليم ايشان بر نياييد كه ايشان از شما داناترند. هــمــانــا هــرگز شما را از باب هدايت، خارج نمى كنند و درباب ضلالت، وارد نمى سازند و همچنين بارها ـ و از جمله در آخرين روزهاى حياتش ـ فرمود : «انـى تارك فيكم الثقلين كتاب الله و اهل بيتى انهما لن يفترقا حتى يردا على الحوض» < ادامه >

واقعه غدیر خم :

فـــرمـانى كــه پـيـامبر صلى الله عليه و آله و سلم براى ابلاغ آن مامور شده بود آن چنان خطير و عظيم بود كــه هرگاه پيامبر (بر فرض محال) در رساندن آن ترسى به خود راه مى ‏داد و آن را ابلاغ نـمى ‏كـرد رسالت الهى خود را انجام نداده بود ، بلكه با انجام اين ماموريت رسالت وى تكميل مى ‏شد. < ادامه >