همان طور که می توان به تنهایی دعا کرد ، می توان به طور گروهی به دعا پرداخت. بدین شکل که مجالسی تشکیل شود و در آن ها از امام عصر (عج) یاد شود.
چرا که با اینکار ، افزون بر اینکه برای امام (عج) دعا شده است ، کارهای نیک دیگری مانند زنده کردن امر (امامت) امامان (ع) ، بیان و بازگو کردن حدیث هایی که از اهل بیت (ع) رسیده است و ... صورت می گیرد.

نویسنده کتاب مکیال المکارم می گوید :
یکی از تکلیف ها و وظایف مردم در زمان غیبت حضرت مهدی اروحناه فداه آن است که مجالسی بر پا کنند که در آن از امام زمان (عج) یاد شود ، و خوبی ها و فضیلت ها و مقامات شکوهمندش گفتگو گردد و به اطلاع همگان برسد و برای آن وجود شریف در آن مجالس دعا شود ، و از بذل و بخشش جان و مال در این راه خودداری نگردد ؛ چرا که این کارها ، رواج دادن و گسترش آیین خدا ، بزرگ داشت و بالا بردن کلام خدا و کمک کردن به یکدیگر برای انجام نیکی و تقوا و گرامیداشت مراسم و شعائر الهی و یاری نسبت به ولی ّ پروردگار است.

افزون بر مطالبی که بیان شد و نیز ارزش های دیگری که در مورد برپایی این مجالس می توان شمرد ، فرمایش امام صادق (علیه السلام) - که در کتاب وسائل الشیعه و غیر آن نقل شده است - نیز بر این مطلب دلالت دارد :
به دیدار یکدیگر بروید ؛ زیرا این دید و بازدید ها موجب زنده شدن دل های شما و بازگو کردن و یادآوری حدیث های ماست. حدیث ها و سخنان ما ، باعث همبستگی و مهربانی بیش تر بین برخی از شما با برخی دیگر خواهد شد. اگر سخنان ما را پذیرفتید و به کار گرفتید ، هدایت می شوید و نجات می یابید و اگر سخنان ما را رها کردید ، گمراه می گردید و هلاک می شوید ، بنابراین ، شما احادیث و سخنان ما را بپذیرید و به کار ببندید ، من نیز ضامن و عهده دار نجات شما می باشم. (وسائل الشیعه 567/11)

دلالت روایت بر مطلب ما بدین گونه است که : دلیل دستور دادن آن حضرت به دید و بازدید شیعیان این است که انگیزه و وسیله ایی برای زنده شدن امر (امامت) ایشان و بازگویی احادیث شان است ؛ پس ، نتیجه می گیریم که بدون شک ، تشکیل اینگونه مجالس که در آن یاد فضایل او و اموری که مربوط به آن حضرت است ، دارای برتری و استحباب است و ائمه (علیه السلام) به اینکار علاقه مند هستند.

هشدار و آگاهی : می توان گفت : در برخی از زمان ها ، واجب است چنین مجالسی تشکیل شود ، همانند وقتی که مردم در حال کشیده شدن به انحراف و گمراهی باشند ، و بتوان با تشکیل این گونه مجالس آنان را از هلاکت و تباهی و انحراف بازداشت و به شاهراه هدایت ارشاد و راهنمایی نمود. و وجوب این امر با توجه به دلیل های امر به معروف و نهی از منکر ، و نیز راهنمایی گم شدگان و نیز بازداشتن اهل بدعت و گمراهی به دست می آید. البته ، در همه حالات تنها خدای متعال است که انسان را حغظ می کند و از گناه باز می دارد. (مکیال المکارم 169/2)

صحیفه مهدیه